posted on 26 Apr 2010 22:46 by spock-spock
ผมกำลังเล่นดนตรีอยู่บนเวที
ในขณะที่คุณยายท่านนึงนั่งขายข้าวผัด ด้วยความเหนื่อยล้า
ผมกำลังร้องเพลงให้้ผู้คนหลายคนฟัง
ในขณะที่ขอทานยังไม่มีคนให้คุย
ผมกำลัังดื่มเหล้าอยู่ในบาร์
ในขณะที่ในนาข้าวไม่มีน้ำมาเลี้ยง
ผมกำลังกระโดดโลดเต้นอยู่ในผับ
ในขณะที่คนพิการเหล่านั้นได้แต่ปรบมือ
ผมกำลังสูบบุหรี่ราคาแพง
ในขณะที่คนไข้คนนั้นไม่มีปอด
ผมกำลังนั่งแท๊กซี่กลับบ้าน
ในขณะที่ลุงคนนั้นทำเศษตังค์ที่มีทั้งหมดหล่นลงไปในท่อ
ผมกำลังหัวเราะเพลิดเพลินอย่างสุขใจ
ในขณะที่เด็กผู้หญิงกำลังร้องไห้จากการสูญเสียคนรัก
ผมกำลังใช้โทรศัพท์ราคาแพง อย่างสบายใจ
ในขณะที่คุณย่าคนนั้นไม่สามารถแม้แต่จะส่งจดหมาย หาลูก
ผมกำลังนอนดูทีวีจอใหญ่
ในขณะที่บางคนได้ฟังแค่เพียงวิทยุ ทรานซิสเตอร์
ผมกำลังเล่นเฟซบุค
ในขณะที่ผู้คนกำลังเรียกร้องเสรีภาพ
ผมกำลังนอนหลับ
ในขณะที่ผู้คนโดนระเบิด
ผมกำลังฝัน
ในขณะที่ผู้คนล้มตาย
ผมกำลังตื่นขึ้นมาตอนเช้า
ในขณะที่ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมทุกวัน
ในขณะนี้ ผมกำลังทำอะไรอยู่
ในขณะนี้ พวกเรากำลังทำอะไรอยู่
ในขณะที่ คนไทยจำนวนหนึ่งกำลังหมื่นพระมหากษัตริย์
เราจะทำยัง ผมจะทำยัง คุณจะทำยังไง
มันเริ่มจะเกินไป
posted on 20 Apr 2010 22:30 by spock-spock
การเดินทางไปลาว ทำให้ผมได้มองเห็น ความผสมผสานที่กลมกลืน
วัฒนธรรมสมัยใหม่และวัฒนธรรมชนบท ถูกหล่อหลอมรวมกันได้อย่างเหลือเชื่อ
ในความเชย ยังคงมีความไม่เชย
ในความไม่เชย ก็มีความเชย
ทุกอย่างถูกผสมกันได้อย่างลงตัว
ความอ่อนน้อมถ่อมตน ของคนลาวมีให้ได้เห็นตลอดการเดินทาง
ความก้าวร้าวอันธพาล ก็มีให้เห็นเช่นกัน แต่มันไม่ได้มากกว่า
ทุกๆอย่างดูเสมอภาค
น้ำใจลาวดูมีมากกว่าคนไทย
ถ้าจะถามว่าอะไรที่ลาว ก้าวนำกว่าคนไทย บอกได้เต็มปากว่าเป็นเรื่องน้ำใจ
น้ำใจคนไทยเหลือน้อยลงในเมืองใหญ่
คนลาว ก่อนเคยมองว่าลาว ลาวที่ว่ากันด้วยเรื่องของคำด่า ที่หมายความว่า "ไม่เท่" ที่คนไทยคิดกัน
บางทีผมว่า คนไทยตอนนี้ ไม่เท่ ยิ่งกว่าคนลาวเสียอีก
ไม่เท่ทางด้านน้ำใจ
คนลาวทางนู้นฝากบอกกับผมมาว่า ตื่นเถอะคนไทย อย่ามัวหลับใหลลุ่มหลง
ผมว่าพวกเราทุกคนโชคดีที่ประเทศไทยเรา ไม่ใช่ชาติที่เป็นคอมมิวนิสต์
ประเทศไทยเราเป็นประชาธิปไตย แต่เหมือนจะหายๆลงไปทุกที
ผมรักประเทศไทย ที่ไม่ใช่รักแบบมายืนร้องเพลงเรียงกัน เพื่อบอกว่ารักประเทศไทย
แต่ผมรักแบบเป็นห่วง รักแบบเหนื่อยใจ รักแบบไม่ต้องการผลตอบแทน
แต่หวังแค่เพียงอย่างเดียว
ขอให้เมืองไทยน่าอยู่ กว่านี้
posted on 30 Mar 2010 00:17 by spock-spock
แรงบันดาลใจหายไปเยอะ เปล่าไม่ได้ขาย
แต่หาย
ไม่รุว่าคิดอะไรอยู่ เหมือนกัน
เอาง่ายๆขณะนี้ก็เขียนอะไรไม่ออก มันไม่เป็นเหมือนเมื่อก่อน
ที่ความคิดไหลลื่น เหมือนสบู่น้ำ
แต่ขณะนี้ ความคิด เหมือนถูกอิฐมาโบกติดสมองไว้
มันเพราะอะไร ที่เข้ามาทำให้ความคิดไม่ออกมาโลดแล่น
หลายครั้งที่เกือบจะไปหยิบยืมความคิดคนอื่น มาใส่เป็นความคิดของตัวเอง
แต่ก็สามารถหยุดไว้ได้ทัน
บางทีตอนนี้อีโก้ในตัวที่มีเยอะอยู่แล้ว เป็นทุนเดิม อาจจะดี
มันทำให้เรา ไม่เอาหน้าตาคนอื่น หรือ ความคิดของคนอื่นมาใส่ เหมือนกับ ใครหลายๆคน
ไปก่อน รอวัน แรง ดล บัน ดาล ใจ กลับมา
เราต้องไปขุดบันดาลใจจากในบาดาลก่อน
